W kształtowaniu postawy ciała ogromne znaczenie mają uwarunkowania genetyczne, objawiające się predyspozycją pewnych grup mięśniowych do skracania się. Zakodowana w genach struktura napięć w relacji ze sferą psychiczną człowieka, powoduje wygaszane napięć, albo ich wzmacnianie. Poprzez mięśnie bowiem wyrażają się napięcia mentalne, emocje, uczucia i sposób bycia, co z kolei kształtuje postawę człowieka i jego ruchy fizyczne. Autorka metody G.D.S. dostrzegła te zależności i w odpowiedzi na nie opracowała metodę skutecznej i trwałej terapii łańcuchów mięśniowych i stawowych, która pozwala kontrolować i kierować napięciami, związanymi z zachowaniem.
Czym są łańcuchy mięśniowe i stawowe?
Łańcuchy mięśniowe i stawowe to grupy mięśni wraz z otoczkami, które łączą części ciała między sobą i odpowiadają za równowagę. Prawidłowe ich funkcjonowanie powinno umożliwić płynne przechodzenie z jednej postawy w drugą, optymalizować funkcjonowanie ciała i zapewnić jego prawidłowe kształtowanie. Mięśnie połączone w poszczególne grupy mięśniowe, umiejscowione są w konkretnym rejonie ciała. Tworząc łańcuchy, harmonijnie uzupełniają się w swoim działaniu, nadają ciału określony kształt, nie hamując przy tym jego dynamiki. Aktywacja określonych mięśni, związana z wyrażaniem osobowości, kumuluje się w konkretnym rejonie ciała, nazywanym zawiasem pierwotnym, usytuowanym na poziomie biodra, kostki lub szyi.
Znaczenie łańcuchów mięśniowych i stawowych dla zdrowia człowieka
Obszar działania każdego łańcucha nazywany jest obszarem lennym. Dopóki łańcuchy mięśniowe działają w obrębie swojego “terytorium”, ogólna równowaga zostaje zachowana. Zbyt silne działanie jednego łańcucha, wywołane impulsami ze strefy psychicznej powoduje, że inne mięśnie zaczynają działać w kierunku przeciwnym, wywołując dolegliwości bólowe. Płynne przechodzenie z jednej postawy w drugą zostaje zaburzone, na skutek aktywacji pewnej grupy mięśni w sposób stały. Zwiększony tonus mięśnia i innych z nim powiązanych prowadzi do powstania w ciele łańcucha napięć mięśniowo-powięziowych. Powtarzalne i długotrwałe napięcia prowadzą zaś do zamknięcia ciała w konkretnym typie postawy.
Wszelkie zaburzenia równowagi prowadzą do zwyrodnienia stawów, zaburzeń statyki kręgosłupa (nadmierna lordoza, kifoza czy skolioza), patologii kończyn oraz bólu różnego pochodzenia (lumbago, ból szyi, ból lędźwiowy).
Na czym polega metoda G.D.S. (ŁM)
Metoda G.D.S., opracowana przez fizjoterapeutkę i osteopatkę Godelieve Denys-Struyf zajmuje się powiązaniami między funkcjonowaniem ciała, a zachowaniami psychologicznymi. Wszystkie części ciała są ze sobą połączone, a tworząc łańcuchy mięśniowo-powięziowe, stają się narzędziem wyrazu psychiczno-cielesnego. Każdy odruch, stres, stan emocjonalny, napięcie oraz sposób bycia znajduje swoje odzwierciedlenie w łańcuchu mięśniowo-stawowym, przez co kształtuje postawę człowieka, wpływa na jego gesty, a nawet oddychanie. Koncepcja współdziałania stawów i grup mięśni obejmuje zatem interakcje między wyrażaniem osobowości, postawą i zachowaniem.
Istota łańcuchów mięśniowych
Metoda G.D.S bazuje na wyodrębnieniu sześciu rodzin mięśniowych, które grupują mięśnie ze względu na cechy charakterystyczne dla danego typu łańcuchów, odpowiadające im rodzaje postaw oraz wpływające na nie elementy emocjonalne. Każdy łańcuch występuje po prawej i po lewej stronie ciała, a będąc nośnikiem odruchów psychicznych, kształtuje określone typy postawy.
Cztery łańcuch osobowości, które silnie oddziałują na fizjologię kręgosłupa, umiejscowione są w płaszczyźnie strzałkowej. Zaliczamy do nich:
- łańcuchy przednio-przyśrodkowe AM
- łańcuch tylno-przyśrodkowy PM
- łańcuch tylno-przedni PA
- łańcuch tylno-przedni AP
Z kolei łańcuchy relacji, wyrażone w płaszczyźnie czołowej i horyzontalnej działające w obrębie kończyn i obręczy to:
- łańcuch przednio-boczny AL
- łańcuch tylno-boczny PL
Jeśli chcą Państwo zgłębić swoją wiedzę na temat łańcuchów mięśniowych i stawowych, już dziś zapraszamy do udziału w 7 edycji szkolenia VERSUS MEDICUS Ciechomski Sp z o.o., które dostępne będzie od września br.
Metody leczenia i sposoby pielęgnacji łańcuchów mięśniowych i stawowych
Metoda G.D.S obejmuje zarówno działania profilaktyczne, jak i terapeutyczne. Jej wysoka skuteczność wynika z tego, że G.D.S oparta jest na poszukiwaniu przyczyn różnych patologii oraz całościowemu podejściu do organizmu człowieka.
Dzięki profilaktyce, przeprowadzonej pod opieką terapeuty, Pacjent nabywa świadomości własnego ciała. Umiejętność radzenia sobie ze stresem oraz właściwego reagowania na czynniki zewnętrzne, pozwala na wypracowanie sposobów wyrównywania napięć mięśniowych.
Terapia metodą G.D.S. dla każdego pacjenta dobierana jest indywidualnie. Mimo, iż obejmuje szeroki zakres technik terapeutycznych; technik odruchowych, masaży, napięć izometrycznych, mobilizacji, metod globalnego i miejscowego rozciągania, to nie dyktuje gotowych rozwiązań. To rolą terapeuty jest tak dobrać odpowiednią metodę do konkretnego przypadku, aby leczenie było skuteczne, a nawroty czy pojawienie się nowych patologii nie miało miejsca.
Dysfunkcje i inne schorzenia mogą występować zarówno u dzieci, jak i dorosłych, dlatego w terapii niezwykle ważna jest znajomość anatomii i fizjologii. Zwykle źródłem patologii jest zbyt silne działanie danej grupy mięśni, będące następstwem reakcji emocjonalnej na dany bodziec. Takie napięcie objawia się w usztywnieniu postawy, ograniczającej swobodę ruchu i dającej objawy bólowe. Dlatego, niezwykle istotne dla skutecznego leczenia jest rozpoznanie strategii postawy Pacjenta, ukształtowanej na skutek napięć, występujących w poszczególnych partiach ciała.
Zobacz także:
- Rehabilitacja pooperacyjna – czym jest i jak przebiega?
Sukces zabiegu chirurgicznego to dopiero połowa drogi do odzyskania pełnego zdrowia. Moment, w którym pacjent opuszcza salę operacyjną, wyznacza początek kolejnego, kluczowego etapu, jakim jest rehabilitacja pooperacyjna. Niezależnie od tego, czy mamy do czynienia z endoprotezoplastyką, operacją kręgosłupa czy artroskopią, profesjonalne wsparcie fizjoterapeutyczne jest niezbędne, aby efekty pracy chirurga były trwałe, a pacjent mógł bezpiecznie wrócić do swoich codziennych aktywności. - Mobilizacja blizny po cesarskim cięciu – jak i kiedy zacząć?
Cesarskie cięcie to poważna operacja brzuszna, podczas której lekarz musi przeciąć aż siedem warstw tkanek – od skóry, przez powięź, aż po mięśnie i samą macicę. Proces gojenia nie kończy się jednak w momencie zdjęcia szwów. Aby organizm wrócił do pełnej sprawności, a tkanki odzyskały swoją elastyczność, niezbędna jest świadoma praca z ciałem. Mobilizacja blizny po cesarskim cięciu to kluczowy element rekonwalescencji, o którym wciąż mówi się zbyt mało. - Klatka piersiowa jako „więzienie” dla oddechu. Jak przywrócić mobilność osi pionowej ciała?
Większość z nas postrzega klatkę piersiową jako swego rodzaju pancerz, który stanowi statyczną osłonę dla serca i płuc. W rzeczywistości jest to jedna z najbardziej dynamicznych struktur w ludzkim organizmie. Kiedy jednak pod wpływem stresu, siedzącego trybu życia czy wad postawy traci ona swoją elastyczność, staje się „więzieniem” dla oddechu.