Tensegrity Touch („Dotyk tensegracyjny”)

Tensegrity Touch (TT) to technika manualna o dużej mocy, wykorzystująca miejscowe działanie mięśniowo-powięziowe w celu redystrybucji sił w obrębie całego układu mięśniowo-powięziowego. Angażuje mimowolne reakcje ruchowe, które współgrają z przeprowadzaną manipulacją, przyczyniając się do pogłębienia miejscowego uwolnienia i rozprzestrzenienia efektów na całe ciało. TT ma zastosowanie w wielu kontekstach terapeutycznych jak i profilaktycznych, a wśród nich w fizjoterapii, integracji strukturalnej, chiropraktyce oraz osteopatii.

Zgłoś się już dziś.

TT uzyskuje dostęp do mocy terapeutycznej odruchowych zachowań auto-regulacyjnych, których prototypem jest przeciąganie się (ang. pandiculation). Tego typu zachowania, do których zalicza się ziewanie, poprzez zrywanie dysfunkcyjnych powiązań powstałych w macierzy tkanki łącznej w okresie braku aktywności pozwalają zwierzętom zachowywać umiejętności ruchowe. TT można postrzegać jako przeciąganie wspomagane. Skuteczność kliniczna TT najpewniej zasadza się na takich właśnie podstawach fizjologicznych.

W metodzie TT manualna informacja wejściowa ze strony terapeuty integruje segmenty ciała pacjenta do ujednoliconej formy napięciowej, która na dalszą manipulację reaguje już jako zintegrowana całość. Ten stan nazywany jest integralnością napięciową tudzież tensegracją, która, gdy jest prawidłowo utrzymana, wywoła spontaniczny współskurcz mięśni. Przeprowadzenie manipulacji mięśniowo-powięziowej w takich warunkach okazuje się niezwykle skuteczne.

Manewrowi TT towarzyszy monitorowanie stopnia tensegracji. Odbywa się to przez wprowadzanie niewielkich oscylacji ciała pacjenta i obserwowanie, w jakim stopniu segmenty ciała zareagują na taki bodziec jako całość, nie zaś jako odrębne części. Przy odpowiednim wykorzystaniu ciała tensegracja staje się udziałem nie tylko ciała pacjenta ale też terapeuty, dzięki czemu terapeuta posługuje się swoim ciałem bez wysiłku, w ekonomiczny sposób. Taki stan wspólnej tensegracji również terapeucie daje możliwość dalszego doskonalenia w zakresie używania własnego ciała.

Spontaniczna aktywność mięśniowa wywoływana przez TT objawia się w postaci rozmaitych wzorców o różnej intensywności, począwszy od najczęściej występującego  izometrycznego współskurczu mięśni bez widocznego ruchu, po rzadziej pojawiające się widoczne szarpnięcia i drgania, a czasami nawet przeciągnie lub ruchy jogowe. Podobnie jak ziewanie ruchy te mają charakter cykliczny i z czasem ustępują. Na stronie www.musclerepositioning.blogspot.com dostępne są filmy.

Zgłoś się

Przeciąganie i ruchy spontaniczne jako zachowania podtrzymujące zdrowie

Tensegrity Touch™ skupia się na tkance łącznej. Zarówno badacze jak i specjaliści kliniczni coraz bardziej zdają sobie sprawę, jak istotną rolę odgrywa ona dla ruchu: z punktu widzenia kontroli neurologicznej (np. poprzez propriocepcję) oraz pod względem wywoływania ruchu (np. przenoszenie siły). Efekty TT przypominają przeciąganie, mimowolne rozciąganie tkanki miękkiej (włączając ziewanie) występujące u większości gatunków zwierząt już w stadiach zarodkowych morfogenezy. Przeciąganie oraz inne powiązane samo-podtrzymujące zachowania ruchowe zdają się sprzyjać zdrowiu układu mięśniowo-powięziowego i na nowo uruchamiać system kontroli ruchowej po okresach unieruchomienia.

W tym rozumieniu TT zasadzać się zatem będzie na tych samych podstawach fizjologicznych i tej samej mocy co cała grupa owych zachowań ruchowych, dokonujących stałego przekształcania i odświeżania formy i zdolności ruchowych ciała. Zachowania tego typu są uznawane i cenione w wielu dziedzinach terapeutycznych i samorozwojowych, takich jak joga, sztuki walki czy rozmaite podejścia somatyczne.

Badania dotyczące Tensegrity Touch

Metodę Tensegrity Touch badano przy pomocy elektromiografii (EMG) (patrz źródła). Wyniki kliniczne mogą być kwestią indywidualną uzależnioną od danego pacjenta i jego stanu, jednak fizyczne zjawisko tensegracji zostało stwierdzone w sposób obiektywny; wstępne wyniki wskazują, że w odróżnieniu od znacznej większości technik terapii manualnej, TT wywołuje cechy/zjawiska/zdarzenia obiektywnie wykrywalne i mierzalne. W ramach kolejnego projektu, poza pomiarami przyspieszenia i USG, poszerzymy też monitorowanie przy pomocy EMG, żeby móc ocenić stopień tensegracji oraz wzajemne położenie przedziałów i płaszczyzn mięśniowo-powięziowych.

Zgłoś się

Prowadzący

Twórca Tensegity Touch, lekarz medycyny, Luiz Fednando Bertolucci pracuje jako fizjoterapeuta, biolog i prezes podyplomowego programu Podejścia somatyczne i dotykowe w medycynie integracyjnej w Szpitalu Alberta Einsteina w São Paulo. Jest również dyplomowanym zaawansowanym Rolferem™ oraz członkiem Wydziału Anatomii w Rolf Institute of Structural Integration oraz ABR – Brazylijskiego Stowarzyszenia Rolferów, gdzie również uczy uwolnienia mięśniowo-powięziowego oraz TT. Obecnie przygotowuje nowy projekt badawczy poświęcony mechanizmom działania TT; zostanie on przeprowadzony w Laboratorium badania ruchu w  Szpitalu Klinicznym Wydziału Medycyny na Uniwersytecie w São Paulo. Swoją praktykę prowadzi w São Paulo, w Brazylii, a uczy na całym świecie.

Przegląd kursu

Kurs składa się z trzech części, po trzy dni każda. Studenci zapoznają się z metodą TT dzięki połączeniu teorii, pokazów oraz poprzez wykonywanie na sobie nawzajem manewrów pod kontrolą prowadzącego.


Zawartość kursu

Mechanizmy działania TT
  • Uwolnienie mięśniowo-powięziowe oraz odruchy typu przeciąganie, następujące jednocześnie
  •  Tensegracja – jej istotność dla uporządkowania struktury i ruchu
  • Przeciąganie – resetowanie tensegracji i tonicznej funkcji posturalnej
Anatomia i fizjologia tkanki łącznej
  •  Macierz zewnątrzkomórkowa i środowisko komórkowe
  • Mechanotransdukcja i przebudowa tkanki
  • Szkielet kostny i włóknisty, wstępne naprężenie w układzie powięziowym a tensegracja
  • Tkanki ślizgowe, przedziały i powierzchnie mięśniowo-powięziowe i ich relacje przestrzenne
  • Mięśniowo-powięziowe przenoszenie sił i wzajemne położenie mięśni – jak pojmować zmiany wywołane przez manualną informację wejściową TT
  • Sekcja na tępo i płaszczyzny przedziału – chirurgiczna jakość dotyku
  • Mechanika tkanki – anizotropia, sprężystość i długość tkanki
  • Trzaski mięśniowo-powięziowe i ich znaczenie diagnostyczne
  • Rozkład sił i dynamika płynowa w obrębie układu mięśniowo-szkieletowego
Funkcja ruchowa
  • Neurologiczne i poza-neurologiczne mechanizmy koordynacji i kontroli ruchowej
  • Funkcje ruchowe: toniczne i fazowe, mimowolne i podlegające woli
  • Dynamika pasywna i komunikacja morfologiczna w postawie oraz koordynacji i kontroli ruchu
  • Jakości ruchu – istotne dla trofiki i przebudowy tkanki
  • Dynamika segmentalna – istotność różnicowania i integracji segmentów ciała
  • Recykling potencjalnej energii elastycznej w układzie powięziowym – efekt odbicia i jego wpływ na funkcje ruchu i przebudowy
  • Propriocepcja i interocepcja w ustalaniu ruchu
Biologia homeostazy
  • Środowisko wewnętrzne i jego podtrzymywanie
  • Funkcje autonomiczne – katabolizm, anabolizm i stany autonomiczne
  • Cykle chronobiologiczne a homeostaza
  • Interocepcja i jej rola w fizjologii i terapii
  • Przeciąganie jako prototyp zachowania homeostatycznego
Umiejętności manualne w TT
  • Rola rąk i całego ciała terapeuty w stosowaniu TT
  • Ocena miejscowej ruchomości tkankowej
  • Ocena układu powięziowego poprzez ścinanie powięzi powierzchownej
  • Tworzenie tensegracji przy pomocy dotyku – połączenie ścinania, nacisku i skręcania
  • Ocena i monitorowanie stopnia tensegracji – oscylacje o charakterze sonarowym i odczucie zwięzłości pod rękami terapeuty
Reakcje autonomiczne na dostarczone informacje wejściowe TT
  • Rozpoznawanie ruchowych reakcji autonomicznych: izometryczny współskurcz antagonistów, drgania, ruchy kloniczne, ruchy przypominające przeciąganie, odruchy prostowania osiowego, mruganie powiekami, ruchy gałek ocznych
  • Dodatkowe reakcje autonomiczne: wzorce oddechowe, ruchy żołądkowo-jelitowe, zmiany w stanie świadomości
Ocena kliniczna
  • Wywiad – interpretowanie historii pacjenta i formułowanie hipotez
  • Czytanie ciała – wizualna ocena organizacji segmentalnej i ruchu, jak te informacje zastosować
  • Subiektywna ocena sensoryczna – nakierowanie uwagi pacjenta na odczucia w ciele
  • Ocena palpacyjna w różnych pozycjach – ruchomość tkankowa, ocena tensegracji, przenoszenie ruchu przez segmenty
  • Stałe zaangażowanie pacjenta poprzez odczucia (intero- i propriocepcja)
  • Porównanie odczuć przed- i po-manipulacyjnych jako źródło pouczających wskazówek
  • Tworzenie „pracy domowej” dla pacjenta w oparciu o przeanalizowane odczucia – śledzenie jakości posturalnej i ruchowej przy pomocy odczuć intero- i proprio-ceptywnych (przeciwdziałanie nawracaniu objawów)
Relacja terapeutyczna w TT
  • Współuczestnictwo terapeuty i pacjenta – edukacyjny charakter procesu
  • Autonomia pacjenta – poznawanie zasobów podczas zmiany wzorców ruchowych, indywidualne opracowywanie „pracy domowej” właściwej dla danego pacjenta w celu przeciwdziałania złym nawykom posturalnym i ruchowym
Wykorzystanie ciała przez terapeutę
  • Kluczowe aspekty, śledzenie ich na przestrzeni całego kursu
  • Tensegracja powinna wyrażać się zarówno u terapeuty jak i u pacjenta
  • Odpowiednie zastosowanie manewrów stanowi dla terapeuty źródło zasobów do pracy nad wykorzystaniem własnego ciała
Leczenie zaburzeń mięśniowo-szkieletowych przy pomocy TT
  • Powszechne zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i ich patogeneza
  • Rozumowanie kliniczne – ocena i interpretacja wyników poszczególnych manewrów i sesji (krótkofalowe, średnio- i długo-falowe)
  • Wytyczne dotyczące zastosowania manewrów TT w częstych sytuacjach klinicznych

Powyższe zagadnienia zostały rozłożone na wszystkie trzy moduły, ze stopniowo coraz głębszym i bardziej kompleksowym zrozumieniem. Główny nacisk poszczególnych modułów skupia się na:
Moduł 1
  • Podstawowe manewry TT: tułów, głowa, barki, biodra
  • Pacjent na leżance
Moduł II
  • Powtórka z modułu I
  • Podstawowe manewry TT: ramiona, przedramiona, uda, podudzia, stopy
  • Pacjent na leżance i w pozycji siedzącej
  • Pogłębianie praktyki klinicznej – wywiad i rozumowanie klinicznie w odniesieniu do fizjopatologii układu mięśniowo-szkieletowego
  • Zaawansowane manewry TT: brzuch, szyja, blizny
  • Pacjent na leżance i w pozycji siedzącej

Zgłoś się

Imię i nazwisko (wymagane)

Adres email (wymagane)

Telefon (wymagane)

Firma

Ulica

Kod

Miasto

NIP

Kwalifikacje

Zgadzam się na przetwarzanie moich danych osobowych